Walter Bedell Smith

Walter Bedell Smith
Beetle
	; Walter Bedell Smith w mundurze generała-porucznika
	generał
Data i miejsce urodzenia	5 października 1895 ; Indianapolis
Data i miejsce śmierci	9 sierpnia 1961 ; Waszyngton
	Przebieg służby
Lata służby	1911–1953
Siły zbrojne	US Army
Stanowiska	dowódca 1 Armii
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa,; II wojna światowa
Późniejsza praca	ambasador USA w ZSRR,; dyrektor Centrali Wywiadu,; podsekretarz stanu
	Odznaczenia
	Multimedia w Wikimedia Commons

Walter Bedell Smith, pseud. Beetle (ur. 5 października 1895 w Indianapolis, zm. 9 sierpnia 1961 w Waszyngtonie) – amerykański wojskowy i dyplomata, generał US Army.

Pełnił funkcję szefa sztabu generała Dwighta D. Eisenhowera w Kwaterze Głównej Sił Alianckich (AFHQ) podczas kampanii tunezyjskiej i inwazji aliantów na Włochy w 1943 roku podczas II wojny światowej. Był również szefem sztabu Eisenhowera w Naczelnej Kwaterze Głównej Alianckich Sił Ekspedycyjnych (SHAEF) podczas kampanii w Europie Zachodniej w latach 1944–1945. Dyrektor Centrali Wywiadu, tym samym szef CIA od października 1950 do lutego 1953, ambasador USA w ZSRR od 3 kwietnia 1946 do 25 grudnia 1948.

Życiorys

Zaciągnął się jako szeregowy do Gwardii Narodowej Indiany w 1911 roku^[1]. Podczas I wojny światowej służył w Amerykańskich Siłach Ekspedycyjnych i otrzymał stopień podporucznika w 1917 roku. Został ranny w ofensywie nad Aisne-Marną w 1918 roku^[2]. Po wojnie był oficerem sztabowym i instruktorem w Szkole Piechoty Armii Stanów Zjednoczonych^[3]. W 1941 roku został sekretarzem Sztabu Generalnego, a w 1942 roku sekretarzem Kolegium Połączonych Szefów Sztabów. Do jego obowiązków należało uczestnictwo w dyskusjach na temat planów wojennych na najwyższym szczeblu, a Smith często informował prezydenta Franklina D. Roosevelta o najważniejszych kwestiach strategicznych^[4].

Został szefem sztabu Eisenhowera w AFHQ we wrześniu 1942 roku i zyskał reputację „siepacza” Eisenhowera ze względu na swój szorstki i wymagający styl bycia. Z powodzeniem reprezentował jednak Eisenhowera również w delikatnych misjach wymagających dyplomatycznych umiejętności. Smith brał udział w negocjacjach rozejmu między Włochami a aliantami, który podpisał w imieniu Eisenhowera. W 1944 roku został szefem sztabu SHAEF, ponownie pod przewodnictwem Eisenhowera. Na tym stanowisku Smith z powodzeniem wynegocjował dostawę żywności i opału przez niemieckie linie dla wyziębionej i głodującej holenderskiej ludności cywilnej, a także zainicjował rozmowy na temat wcześniejszej kapitulacji sił niemieckich w Holandii przed 1 Armią Kanadyjską 5 maja 1945 roku^[5]. W maju 1945 roku Smith spotkał się z przedstawicielami niemieckiego Naczelnego Dowództwa w Reims we Francji, aby przyjąć kapitulację niemieckich sił zbrojnych i podpisał w imieniu Eisenhowera akt kapitulacji Niemiec 7 maja 1945 roku^[6]^[7].

Po wojnie pełnił funkcję ambasadora USA w Związku Radzieckim w latach 1946–1948^[8]. W 1950 roku został Dyrektorem Centrali Wywiadu, szefem Centralnej Agencji Wywiadowczej (CIA) i innych agencji wywiadowczych w Stanach Zjednoczonych. Smith zreorganizował CIA, na nowo zdefiniował jej strukturę i misję^[9]. Uczynił z CIA organ rządowy, który jest przede wszystkim odpowiedzialny za tajne operacje. Opuścił CIA w 1953 roku, aby objąć stanowisko podsekretarza stanu^[10]. Po przejściu na emeryturę z Departamentu Stanu w 1954 roku Smith przez kilka lat kontynuował pracę w administracji Eisenhowera, piastując różne stanowiska, aż do przejścia na emeryturę tuż przed swoją śmiercią w 1961 roku^[11].

Został pochowany na Cmentarzu Narodowym w Arlington^[12].

Przypisy

↑ Crosswell 1991 ↓, s. 6–7.
↑ Crosswell 1991 ↓, s. 13–17.
↑ Crosswell 1991 ↓, s. 46–47.
↑ Crosswell 1991 ↓, s. 89–91.
↑ Crosswell 1991 ↓, s. 320–322.
↑ Crosswell 1991 ↓, s. 322–327.
↑ Earl F. Ziemke: The U.S. Army in the Occupation of Germany 1944–1946. Washington, D.C.: United States Army Center of Military History, U.S. Department of the Army, 1974, s. 257–258, seria: Army Historical Series. OCLC 81869288. (ang.).
↑ Montague 1992 ↓, s. 6.
↑ Fifteen DCIs' First 100 Days. Central Intelligence Agency. [dostęp 2026-03-27]. (ang.).
↑ Montague 1992 ↓, s. 266.
↑ Papers and World War II Documents of Walter Bedell Smith. Eisenhower Presidential Center. [dostęp 2026-03-27]. (ang.).
↑ Kevin M. Hymel: “Beetle” Smith and the Surrender of Nazi Germany. 5.08.2020. [dostęp 2026-03-27]. (ang.).

Bibliografia

D. K. R. Crosswell: The Chief of Staff: The Military Career of General Walter Bedell Smith. Westport, Connecticut: Greenwood Press, 1991. ISBN 978-0-313-27480-0. OCLC 22273487. (ang.).
Ludwell Lee Montague: General Walter Bedell Smith as Director of Central Intelligence October 1950 – February 1953. University Park, Pennsylvania: Pennsylvania State University, 1992. ISBN 978-0-271-00750-2. OCLC 22707456. (ang.).

[CITEREFCrosswell19916–7-1] Crosswell 1991 ↓, s. 6–7.

[CITEREFCrosswell199113–17-2] Crosswell 1991 ↓, s. 13–17.

[CITEREFCrosswell199146–47-3] Crosswell 1991 ↓, s. 46–47.

[CITEREFCrosswell199189–91-4] Crosswell 1991 ↓, s. 89–91.

[CITEREFCrosswell1991320–322-5] Crosswell 1991 ↓, s. 320–322.

[CITEREFCrosswell1991322–327-6] Crosswell 1991 ↓, s. 322–327.

[7] Earl F. Ziemke: The U.S. Army in the Occupation of Germany 1944–1946. Washington, D.C.: United States Army Center of Military History, U.S. Department of the Army, 1974, s. 257–258, seria: Army Historical Series. OCLC 81869288. (ang.).

[CITEREFMontague19926-8] Montague 1992 ↓, s. 6.

[9] Fifteen DCIs' First 100 Days. Central Intelligence Agency. [dostęp 2026-03-27]. (ang.).

[CITEREFMontague1992266-10] Montague 1992 ↓, s. 266.

[11] Papers and World War II Documents of Walter Bedell Smith. Eisenhower Presidential Center. [dostęp 2026-03-27]. (ang.).

[12] Kevin M. Hymel: “Beetle” Smith and the Surrender of Nazi Germany. 5.08.2020. [dostęp 2026-03-27]. (ang.).

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]