Saltar ao contido

Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos
Resolución 2200 A da Asemblea Xeral das Nacións Unidas Editar o valor en Wikidata
Imaxe
 Composto por
 Título
International Covenant on Civil and Political Rights (en)
العهد الدولي الخاص بالحقوق المدنية والسياسية (ar)
Международный пакт о гражданских и политических правах (ru)
Pacto Internacional de Derechos Civiles y Políticos (es)
Pacte international relatif aux droits civils et politiques (fr)
Internationell konvention om medborgerliga och politiska rättigheter (sv)
市民的及び政治的権利に関する国際規約 (ja) Editar o valor en Wikidata
Características
 Tema principal
 Edicións
 Lingua
Datas
 Data
16 de decembro de 1966 Editar o valor en Wikidata
 Fundación / creación
16 de decembro de 1966 Editar o valor en Wikidata
 Data de publicación
1 de xaneiro de 1967 Editar o valor en Wikidata
 Entrada en vigor
23 de marzo de 1976 Editar o valor en Wikidata
Implicados
 Autor/a
 Depositario
Localización
 Localización
 Xurisdición
Códigos e identificadores
VIAF177809719 Editar o valor en Wikidata
Freebase/m/0p8nz Editar o valor en Wikidata
OpenAlexC2781329779 Editar o valor en Wikidata
Fontes e ligazóns
Wikidata

O Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos é un tratado multilateral, adoptado pola Asemblea Xeral das Nacións Unidas mediante a Resolución 2200A (XXI), de 16 de decembro de 1966. Entrou en vigor o 23 de marzo de 1976.

Foi adoptado ao mesmo tempo que o Pacto Internacional de Dereitos Económicos, Sociais e Culturais e faise referencia a ambos co nome de Pactos Internacionais de Dereitos Humanos ou Pactos de Nova York. Á súa vez, estes, xunto coa Declaración Universal dos Dereitos Humanos, comprenden o que algúns chamaron Carta Internacional de Dereitos Humanos.

Estrutura

[editar | editar a fonte]

O Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos comprende un Preámbulo e seis partes:

  • Parte I (artigo 1). Dereito de libre determinación dos pobos.
  • Parte II (artigos 2 a 5). Disposicións transversais sobre o alcance dos dereitos humanos e as obrigacións dos Estados.
  • Parte III (artigos 6 a 27). Dereitos recoñecidos.
  • Parte IV (artigos 28 a 45). Creación do Comité de Dereitos Humanos.
  • Parte V (artigos 46 e 47). Cláusulas interpretativas.
  • Parte VI (artigos 48 a 53). Disposicións xerais.

Dereitos recoñecidos

[editar | editar a fonte]

En virtude do artigo 2, os Estados partes no Pacto asumen a obrigación, respecto de toda persoa no seu territorio ou baixo a súa xurisdición, de respectar e garantir os dereitos humanos recoñecidos. Isto implica que deben absterse de violar estes dereitos ("respectar"), pero tamén adoptar medidas positivas para que os dereitos sexan efectivos ("garantir"). De acordo co artigo 3, deben pór a disposición de toda persoa vítima dunha violación un recurso imparcial e efectivo para a súa defensa.

Os dereitos deben garantirse "sen distinción ningunha de raza, cor, sexo, idioma, relixión, opinión política ou doutra índole, orixe nacional ou social, posición económica, nacenza ou calquera outra condición social".

Os dereitos só son susceptíbeis de restrición por lei e nos casos en que así se indique. Ademais, algúns dereitos poden suspenderse en situacións excepcionais por un período limitado, debéndose informar diso aos Estados partes no Pacto a través do Secretario Xeral de Nacións Unidas.

O artigo 5, por outra banda, prohibe o abuso do dereito, así como a restrición dun dereito por estar recollido cun alcance menor no Pacto que no Dereito interno.

A seguinte táboa recolle os dereitos plasmados en cada artigo do Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos, así como cales son susceptíbeis de limitación ou suspensión.

ArtigoDereito recoñecidoLimitaciónSuspensión
Art. 6 e Protocolo segundoDereito á vida e limitacións á pena de morteNonNon
Art. 7Prohibición da tortura e penas ou tratos crueis, inhumanos ou degradantesNonNon
Art. 8Prohibición da escravitude, a servidume e os traballos forzadosNonSó 8.3
Arts. 9 e 10Dereito á liberdade e a seguridade. Garantías para detidos e presosNonSi
Art. 11Prohibición de prisión por débedasNonNon
Art. 12Liberdade de circulaciónSiSi
Art. 13Garantías na expulsión de estranxeirosNonSi
Art. 14Garantías xudiciaisNonSi
Art. 15Principio de legalidade penal e irretroactividade das normasNonNon
Art. 16Dereito á personalidade xurídicaNonNon
Art. 17Dereito á vida privada e de familiaNonSi
Art. 18Liberdade de pensamento, conciencia e relixiónSó 18.3Non
Art. 19Liberdade de expresiónSiSi
Art. 20Prohibición da propaganda en favor da guerraNonSi
Art. 21Dereito de reuniónSiSi
Art. 22Dereito de asociaciónSiSi
Art. 23Dereito a contraer matrimonioNonSi
Art. 24Dereitos do neno a unha protección específica, ao nome e á nacionalidadeNonSi
Art. 25Dereitos de participación políticaNonSi
Art. 26Igualdade ante a lei e prohibición da discriminaciónNonSi
Art. 27Dereito das minorías a preservar a súa cultura, relixión e idiomaNonSi

O Comité de Dereitos Humanos

[editar | editar a fonte]
Artigo principal: Comité de Dereitos Humanos.

O Comité é un órgano convencional formado por 18 expertos independentes elixidos por un período de catro anos. A súa finalidade é controlar o cumprimento do Pacto polos Estados, a través dos seguintes mecanismos:

  • Un sistema de informes periódicos.
  • Reclamacións interestatais, polas que o Comité estuda unha a unha as alegacións dun Estado sobre o incumprimento doutro.
  • Queixas individuais, polas que persoas que se consideran vítimas de violacións de dereitos poden alegalo ante o Comité.

A presentación de informes periódicos é obrigatoria para os Estados partes no Pacto, pero a aceptación dos sistemas de reclamacións interestatais ou queixas individuais é voluntaria.

Véxase tamén

[editar | editar a fonte]

Bibliografía

[editar | editar a fonte]
  • Carrillo Salcedo, J.A. (2001). Soberanía de los Estados y Derechos Humanos en Derecho internacional contemporáneo. Madrid: Tecnos. 

Outros artigos

[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas

[editar | editar a fonte]